با تو هستم ای قلم
با تو ای همراه و ای همزاد من
سرنوشت هر دومان حیران بازی های زشت سرنوشت
شعرهایم را نوشتی دستخوش
اشک هایم را کجا خواهی نوشت

 همچنان بازگشته ام به پيله ي تنهايي ام. و اينبار نيز سخت تر از هميشه در ميان تار و پودش گمگشته ام. چه لحظه اي بود. لحظه ي تولد. چشم گشودن و ديدن و شايد تنها آن هنگام براي آخرين بار. فريادي از ته دل برآوردم كه...
كه من هستم. همه بدانيد.
كنون چيزي در من بيدار شده است تا از آن روز گويد و فرياد خاموشم از آن سكوت.
همه چيز درست بود و تنها در اين ميان من اشتباه آمدم. مقصدم جاي ديگري بود كه دست روزار و كردگار مرا در اين منزل افكند. آه بي گمان من پرنده اي بودم كه در سرماي اين ديار قلبم يخ زد و با هر ضربه شكست.
به ياد دارم. تنها من بودم و من همچون هميشه. ليك اينبار در قعر خوشي. افسوس كه به جاي دست مهرباني. غم مرا با خود برد. و من يكشبه به صد سال رسيدم. آري من تنها در يك روز. رنگ شبها را تا پايان عمر شناختم.
من كهنه ام. قديمي و از جنس سنگ و به رنگ شب كه غبار صد سال به روي سينه ام سنگيني مي كند. كنون دلبسته ام به همه غم هايم.
(رو به ويراني ام) و چه شيرين است لحظه ي رهايي ام.
آه كه اگر اين بار متولد شوم. در همان ابتدا خواهم مرد.
صداي بي رنگي از ته دل بدهي آيد كه...
كه ديگر نيستم. همه بدانيد ....

رفتنم نزديک است مرگ من نزديک است مرگ من سايه وار از پس من زمين را می کاود مرگ من هم آغوشم در بستر بيداری می خندد مرگ من در پشت پنجره در انتظار رسيدن می گرید مرگ من ساده است مرگ من سرخ است مرگ من سرد است مرگ من سرمست از من آواز رسيدن می خواند مرگ من در ميخانه قلبم شراب حسرت می نوشد مرگ من نزديک است مرگ من دست در دستم کوچه ها را در انتظار رسيدن به کوچه ای بن بست تا آخر زمين گردش می کند مرگ من آواز چکاوک است در کوچ زمستانی مرگ من دشتی است به وسعت ابديت مرگ من سراسر خون است از فرق شکافته فرهاد مرگ من نزديک است مرگ من از غروب خورشيد سرخ است مرگ من حسرت رسيدن است مرگ من ابتدای ازل نیست و انتهای ابديت هم نخواهد بود مرگ من تنفس ماهی است در خفگی حوض مرگ من ستاره ای است در آسمان هفتم مرگ من بر روی شانه ام آواز هوسناکی در گوشم زمزمه گر است مرگ من آغازی بر رسيدن بهار در تمام اعصار تاریخ است مرگ من کوچ پرستو نيست مرگ من گريه شمع نيست مرگ من بال پروانه نيست که در شبهای انتظار با شعله شمعی بسوزد مرگ من بيد مجنون نيست که با نسيمی از حسرت نگاهت بلرزد مرگ من شيون ندارد مرگ من شيرين است اما هيچ فرهادی عاشق ندارد مرگ من لیلی است اما هیچ آواره مجنونی ندارد مرگ من نزديک است مرگ من از پشت صبح پيداست مرگ من در طلوع آسمان پيداست مرگ من از پشت بال پروانه پيداست مرگ من در آيينه چشمانم پيداست در صدای جويبار پيداست در صدای دريا پيداست در سکوت کوه پيداست در هاله ماه پيداست مرگ من نزدیک است مرگ من فرداست فردايی که خورشيدش از ماه نور می گیرد فردايي که گلهايش همه ستاره ستارگانش همه خورشيد خورشيدش همه دريا درياهايش همه صحرا صحراهايش همه سراب سرابهايش همه حقيقت حقيقتش همه فردا و فردايش خواهد رسید مرگ من نزديک است مرگ من با طلوع خورشيد می رسد با صدای پای نسيم می رسد مرگ من زمانی خواهد رسيد که همه چشمان عاشق باشند و همه کویرها پر از شقایق باشد مرگ من آنگاه می رسد که هيچ آهويي در دام صياد نباشد و هيچ هجرانی در ياد نباشد مرگ من نزديک است مرگ من بی صدا می رسد اما من صدای نفسهايش را در دستانم می فهمم رنگ آنرا می فهمم سرمايش را می فهمم من مرگ را می فهمم می فهمم که آمدنش نزديک است می فهمم که حسرت چشمانش در چشمانم آبی است می فهمم که با طلوع فردا مرگ من نزديک است

روي تابلوي خاک گرفته زندگي‌ام، آنجا که رهگذران روي سنگ فرش‌هاي زمانه، گذر عمر را تجارت مي‌کنند، همان جايي که نه با کلام، نه با نگاه، نه با صدا، مرا جستجو کردي، آن زماني که من نبودم، در پس حرف‌هاي نگفته، روي جور زمانه، نام تو را مي‌نويسيم.
براي دل خودم روي هواي مه آلود زمستان مي‌نويسم نام تو را که تنها کسي است که مرا دوست داشت، تنها کسي که مرا مي‌شناخت و تنها آيه‌اي است که قلبم آن را قرائت کرد.

در ترانه‌هايم شوق را جستجو مي‌کردم و در نوشته‌هايم عبارات با معنا را... در سکوتم حرف‌هاي ناگفته را و در نگاهم انتظار و شوق را... ديگر حرفي نيست، يک سيب قرمز در آشفته بازار دلم مي‌خرم، کال نيست، سالم و زيبا و تازه...
من مانده‌ام، سرنوشتي موهوم، عاقبتي رو به خير... نمي‌دانم اما هر چه هست، هر که هست، خدا هست و من و زندگي و دعا...

ای کاش می شدکه آنقدرخوب بود که فرصت خوب بودن را ازدیگران گرفت، و ای کاش می شد که آنقدر از بدیها دور می شدیم که دیگر هیچگاه دست نا زیبای بدیها به ما نمی رسید، چرا که من هنوز باور دارم که می توان بهتر زیست. در راه متعالی شدن شرط اول قدم آنست که باران باشیم، باران با سخاوتی که هم بر کویرمی بارد و هم در دشت سرسبز، آری اینگونه می توان بهتر زیست ، عاشق تر ماند، شاعرتر شد و در نهایت جاودانه ماند.

منو دعا کنه!

منم :

دعاش

می کنم.

( التماس دعا )

چهل روز گذشت و ما هنوز چله نشین کوي سوگ تو ايم سردي برف و سنگ و کتيبه نيز بي تاثير بود مي گويند داغ ؛ چهل روز است سنگ که بيايد سختي دل نيز خواهد آمد ؛ اميد رنگ مي بازد و آتش فراغ خاموش مي شود !!!
نه باور کن جنس ما از سنگ نيست ... ما را با سنگ چه کار ؟ جنس ما از نوع بيقراري و بي پناهي است .
انگار آتشي نو برافروخته و گوشت و پوستي تازه براي سوختن ؛ بر تن مان روييده است ...

بميرم براي فرزندانت که با دست خود منزل جديدت را سنگ کردند و با اشک چشم ؛از خاک و سيمان ملاتي چسبناک براي  پيوندي ناگسستني بين تو و خاک ! نه ... تو و آسمان ؛ مهيا کردند !!
حقيقت ندارد اگر بگويم ، وقتي تو نيستي به صبح نمي رسد، شب تب دار مهتاب و به شب نمي رسد روز بي فروغ آفتاب ...هم شب مان صبح مي شود و هم روزمان شب ؛ بي تو اما به سختي .

اطلاعيه چهلمين روز پيوند تو با آسمان چاپ شد ؛ به عکست خيره شدم و نگاه مان به هم گره خورد ؛ تا صدا مرد ، اشک جان گرفت کاش از صدايم آموخته بودم پيشمرگ شدن را...
 اولين ياسين نصفه - نيمه را برايت خواندم ؛ سوره اي که هرگز نصفه نخوانده بودمش .
انا نحن نحي الموتي و نکتب ما قدموا و اثارهم ... به زنده بودنت ايمان دارم و آسوده خاطرم فقط مرددم که چه کسي زنده تر است ؟من يا تو ؟! يقينا تو ...

و ايه لهم الارض الميته احييناها و اخرجنا منهما حبا فمنه ياکلون...
نفخ في الصور فاذاهم من الاجداث الي ربهم ينسلون قالوا يا ويلنا من بعثنا من مرقدنا هذا ما وعد الرحمن و صدق المرسلون...

خواستم به روحت هديه کنم اما زبان در دهانم نگشت و مانند هميشه به جسمت هديه کردمش جسمي که ديگر بيمار نيست ... هنوز هم خودم را مي فريبم و ناباوري ام را توجيه مي کنم .
چقدر در اين مدت کوتاه ؛ اطرافت شلوغ شده ديگر نگران تنهايي ات نيستم و تو دیگر بیمار نیستی . آری بعد از ۱۰ ماه درکما بودن بالاخره رها شدی و آسوده اما فرزندانت چه ؟ آیا به آنان اندیشه ای ؟میدانم همیشه با آنان خواهی بود.(پنجشنبه بر سر مزارت در بهشت زهرا گرد هم خواهیم آمد و بیاد مهربانیهات اشگ خواهیم ریخت )

آنچه می شنوی حرف های من نیست

به سکوت من گوش کن..

دلم خیلی گرفته - نمیدانم کجا هستم و چه میکنم. من بین راهی مانده ام گنگ و نامعلوم . من از راهی دور به این دیار غریب و بی احساس سفر کردم . کجا هستم و چه میکنم . نمیدانم!!!!! من هستم و بدنبال نگاهی آشفته از ترس و هراس آینده . من هستم و به دنبال راه طولانی و ناپیدا . فقط نگاهی به گذشته و قطره های اشگ پنهانی از گوشه چشم به من نشان داد که خسته ام . آره داداشی هر وقت به تنگ میایم داد میزنم آخ دنیا تا کی ؟؟؟؟ تا به کجا ؟؟؟؟؟ دنیا تو پایانی نداری اما پایان من کجاست؟؟؟ من به دنبال پایان خودم میگردم. من به پایان رسیده ام اما هیچ کس باور ندارد این پایان تلخ مرا . من خسته  از خویشتن  و از گذشته هایی که شایـــــــد می شد آینده ام را زیبا بیافریند . اما خوب میدانم و تو خوب میدانی که گذشته های تلخ هیچگاه زیبا قلم نخواهد خورد .

دلم تنگه برادر جان  ......      برادر جان دلم تنگه.....!!!!

    دلم تنگه از این روزهای بی امید.....   

                        از این شبگردیهای خسته و مایوس....

از این تکرار بیهوده دلم تنگه.....

                  همیشه یک غم و یک درد و یک کابوس......

  دلم تنگه برادر جان ..... برادر جان دلم تنگه .......

دلم خوش نیست غمگینم برادر جان......

از این تکرار بی رویای بی لبخند ......

 دلم تنگه برادر جان ..... برادر جان دلم تنگه .......

بگو ببارد آنچه باران تقدیر می نامندش ، بگو بشوید آن روزهای گرم آغوش را ، تلخ و شیرین ، همه را بشوید از این ذهن به جا مانده ز عشق ، تکه یادها را ، لخته های به جا مانده ز خون ، زخم های کهنه بر دل ، بگو بگیرد این آبی پهناور ، به وسعت ابرهای تیره بختش ، بگو سیاه  کند این خیال رویایی ، سفیدی صداقت را ، امید بی نهایت ، بگو ببارد ...